Luty na osnowie miedzi i fosforu

Do lutowania miedzi i jej stopów szczególnie szerokie zastosowanie znalazły stopy miedzi z fosforem, które jako luty wykazują szereg zalet. Należą do nich :
a)    dobre własności technologiczne (niska temperatura lutowania i dobra zwilżalność),
b)    dobra wytrzymałość połączeń,
c)    wysoka przewodność elektryczna,
d)    możliwość lutowania miedzi i srebra bez użycia topników,
e)    stosunkowo niski koszt.

Z układu równowagi miedź-fosfor wynika, że miedź z fosforem do zawartości 1,7% P tworzy roztwór stały a, powyżej tej zawartości … Czytaj dalej . . .

Luty na osnowie miedziowo-cynkowo-niklowej

Drugą poważną grupę lutów na osnowie miedzi stanowią stopy miedź–cynk-nikiel, zawierające od 2 do 30% niklu, który, jak już wspomniano, polepsza własności mechaniczne, podwyższając jednak przy tym temperaturę topnienia. Niekiedy luty te zawierają dodatkowo krzem wprowadzany, podobnie jak w lutach miedź-cynk, dla uniknięcia wyparowywania i utleniania się cynku. Temperatury topnienia stopów miedź-cynk-nikiel wahają się od 850 do ok. 1200°C. Luty o niższych temperaturach topnienia stosuje się do lutowania stopów miedzi, o wyższych — do lutowania … Czytaj dalej . . .

Luty na osnowie miedziowo-cynkowej

Stopy miedź-cynk topią się w zakresie temperatur 800-1020°C, przy czym im większa jest zawartość cynku, tym temperatura topnienia jest niższa. Poważną zaletą tych stopów jest mały zakres ich krystalizacji.

Również własności stopów miedziowo-cynkowych zależą od ich składu chemicznego. Na rysunku podano zależność wytrzymałości na rozciąganie i wydłużenia od zawartości cynku w łucie. Jak widać, największą wytrzymałość na rozciąganie uzyskuje się przy zawartości cynku ok. 42%, największe wydłużenie — przy zawartości cynku ok. 30%.

Wpływ zawartości cynku w lutach miedziowo-cynkowych na; Czytaj dalej . . .

Luty na osnowie miedzi

Luty na osnowie miedzi

Temperatura topnienia czystej miedzi wynosi 1083 °C, lutowanie więc miedzią wymaga stosowania temperatur rzędu 1100-1200°C. Miedź ma dobre własności lutownicze. W stanie ciekłym dobrze zwilża łączone metale (szczególnie stale) i tworzy wytrzymałe i stosunkowo plastyczne połączenia. Przy lutowaniu nie należy jednak miedzi przegrzewać, gdyż wtedy łatwo rozpuszcza ona gazy (tlen, wodór), wskutek czego wytworzona lutowina może być krucha i porowata.

Poważną zaletą miedzi jest wysoka przewodność elektryczna.
Wytrzymałość na rozciąganie czystej miedzi w stanie wyżarzonym wynosi … Czytaj dalej . . .

Charakterystyka i klasyfikacja lutów twardych

Luty twarde, tzn. luty, których temperatury topnienia są stosunkowo wysokie (rzędu 400-2000°C), stosuje się przede wszystkim w przypadkach, gdy od lutowanego połączenia wymagana jest duża wytrzymałość.

Luty twarde tworzą połączenia przeważnie przez powstawanie roztworów stałych i faz międzymetalicznych, dzięki czemu wytrzymałość połączeń lutowanych tymi lutami zawiera się w granicach 200-700 MPa.

Niektóre z tych lutów, zwłaszcza na osnowie niklu, manganu, palladu, żelaza, kobaltu, tytanu, wanadu, cyrkonu i hafnu, zachowują dobrą wytrzymałość w temperaturach podwyższonych, co umożliwia lutowanie nimi stali i … Czytaj dalej . . .

Luty na osnowie indu i galu

Luty na osnowie indu. Ind podobnie jak bizmut należy do najłatwiej topliwych metali (temperatura topnienia indu 156,2°C). Z pozostałymi metalami tej grupy, tj. cyną, bizmutem, kadmem i cynkiem tworzy szereg stopów, z których część z powodzeniem wykorzystuje się do lutowania.

Luty na osnowie indu charakteryzują się dwoma cennymi własnościami: dobrą zwilżalnością szkła i kwarcu oraz wysoką odpornością na korozję w środowiskach zasadowych. Dlatego mimo wysokiej ceny indu, luty te szeroko są stosowane do łączenia części szklanych i kwarcowych (szczególnie w … Czytaj dalej . . .